พระเศียรของพระพิฆเณศ ยังสื่อให้เห็นคุณสมบัติที่พระองค์ทรงร่วมแบ่งปันกับช้างโดยทั่วไป แต่แม้จะมีตำนานมากมาย ที่บรรยายขั้นตอนการชุบชีวิตพระพิฆเณศด้วยเศียรช้าง แต่ก็ไม่มีตำนานเรื่องใดที่สามารถอธิบายได้อย่างชัดเจนว่า ทำไมพระเศียรของพระพิฆเณศจึงต้องเป็นเศียรช้าง ทำไมไม่เป็นศีรษะของสิ่งมีชีวิตอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม คำอธิบายที่น่าจะมีความเป็นไปได้มากที่สุดก็คือ ช้าง คือสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของชาวอินเดียสมัยโบราณ ดังจะเห็นได้จากพิธีกรรมบูชาช้าง และพิธีฝังศพช้าง ที่ชาวอินเดียในยุคโบราณจัดให้อย่างยิ่งใหญ่และด้วยความเคารพ จึงเชื่อกันว่า ด้วยความที่ ช้าง เป็นสิ่งมีชีวิตที่ชาวอินเดียยุคโบราณยกย่องให้เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นี้เอง นอกจากนี้ รูปร่างที่ใหญ่โตของช้าง ยังเป็นแรงบันดาลใจให้มีการแปลความหมายในด้านของพลังที่ยิ่งใหญ่ มาตลอดทุกยุคทุกสมัย จนชาวอินเดียให้การเคารพบูชา และถือเป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ในด้านพลังอำนาจ ความมั่นคงและการปกป้องคุ้มครอง

นอกจากนี้ ช้าง ยังถูกนำเสนอร่วมกับสัตว์อื่นๆ ในตำราศาสนา ในตราเครื่องหมายประจำตัวหรือประจำตำแหน่ง รวมไปถึงการสักการะบูชาเฉพาะงา เฉพาะพระพักต์และงวง ซึ่งดูเหมือนจะช่วยบรรยายถึงความศักดิ์สิทธิ์ ของเทพที่มีเศียรเป็นช้างองค์นี้ มาตั้งแต่ยุคที่ คัมภีร์พระเวท อยู่ในช่วงเจริญรุ่งเรือง

การบูชาช้าง ยังคงมีให้เห็นอยู่ทั่วไปจนถึงช่วงสิ้นสุดสหัสวรรษแรก เมื่ออเล็กซานเดอร์มหาราชกับบรรดาผู้ว่าการรัฐ (ซึ่งเป็นชาวเปอร์เซีย) ของเขาให้การยกย่องและเคารพบูชาเทพแห่งไอยราองค์นี้ ดังจะเห็นได้จากบันทึกของนักเขียนกรีกหลายคนในยุคนั้น พาดพิงถึงช้างที่เก่าแก่มากเชือกหนึ่งที่อยู่ในเมืองตักศิลา ซึ่งว่ากันว่าเคยเป็นสมบัติของกษัตริย์โพรัสแห่งอาณาจักรอินเดีย และว่ากันว่าช้างเชือกนี้เป็นที่สักการะบูชาของชาวอินเดียท้องถิ่น โดยเครื่องสักการะนั้นมักได้แก่สมุนไพรที่มีกลิ่นหอมและได้รับการประดับด้วยอัญมณี ในขณะที่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ชาวบ้านท้องถิ่นแถบนั้น มักบูชาภูเขาที่มีรูปร่างเหมือนช้างในฐานะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปัดเป่าคุ้มกันภัยให้แก่ชาวบ้าน หรือนักท่องเที่ยวที่ให้การเคารพบูชา