กาจามุกะ ผู้ซึ่งเป็นปิศาจคชสาร ที่มีรูปร่างใหญ่โต ได้ก่อกวนความสงบของสามโลกด้วยความทระนงตนว่าได้รับพรปกป้องคุ้มครองจากเทพ ปิศาจ มนุษย์และสัตว์โลกอื่นๆ แต่ด้วยความที่ พระพิฆเณศ อยู่เหนือความหายของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด เนื่องจากพระองค์ทรงดำรงตนในรูปแบบของ กึ่งเทพกึ่งคชสาร (ช้าง) ทรยเทพจึงมอบหมายให้พระองค์ไปทำสงครามกับปีศาจตนนั้น ซึ่งในระหว่างการทำสงครามกันอย่างดุเดือด พระพิฆเณศทรงหักงาข้างขวาของพระองค์แล้วใช้เป็นหอกพุ่งเข้าใส่กาจามุกะ (นี่จึงเป็นอีกตำนานหนึ่งที่แตกต่างว่้าด้วยการเสียงาของพระพิฆเนศ) การขว้างด้วยพลังที่รุนแรง เป็นผลให้กาจามุกะกระเด็นลงไปนอนกับพื้น และรีบจำแลงกายเป็นหนูยักษ์เพื่อจะวิ่งหนี พระพิฆเณศจึงรีบกระโดดขึ้นนั่งหลังและปราบปรามจนหนูยักษ์หมดฤทธิ์เดช พระพิฆเณศจึงใช้หนูเป็นพาหนะนับแต่นั้นมา และหนูตัวนั้นก็ได้ชื่อว่า "มุสิกะ"

เรื่องราวทำนองนี้จากอินเดีย ดินแดนที่อุดมไปด้วยจิตวิญญาณและประเพณีลี้ลับน่าทึ่ง สอนให้เรารู้ว่าผู้คนควรได้รับการเรียนรู้การใช้ชีงิตในรูปแบบของความสามัคคีกลมเกลียว แม้จะมีความขัดแย้งกันอย่างรุนแรงทางความคิด ก็ควรมองหาเส้นทางในการประนีประนอมและหลอมรวมเข้ากันเป็นหนึ่งเดียว

เสน่ห์ดึงดูดใจอย่างมากมายของพระพิฆเณศเป็นปัจจัยสำคัญที่พระองค์ทรงได้รับมาจากภาพลักษณ์ของความเป็นมนุษย์เป็นส่วนใหญ่ ซึ่งตำนานมากมายหลายเรื่องก็บอกเล่าภาพลักษณ์เฉพาะตัวของพระองค์ในแง่นี้กันอย่างกว้างขวาง โดยกล่าวเป็นนัยว่าด้วยความที่พระองค์ทรงตระหนักดีว่า คงไม่มีใครเคารพบูชาพระองค์ พระองค์จึงมักแสดงพฤติกรรมเจ้าเล่ห์ซุกซน ซึ่งเป็นคุณลักษณะที่กระตุ้นให้ผู้อุทิศตนหลงรักและชื่นชอบพระพิฆเณศมากเป็นพิเศษ